اعتراض شريل كراو به جنگ : وقت به خواب رفتن نيست
شريل كراو با پوشيدن تي شرتي كه روي آن نوشته شده بود «من به جنگ شما باور ندارم آقاي بوش» در برنامه «صبح بخير آمريكا» توجه افكار عمومي آمريكايي ها را به خود جلب كرده است. او نامه سرگشاده اي در سايت خود گذاشته و خطاب به هواداران خود نوشته است: «چرا من به جنگ او باور ندارم»
:بخش هايي از نامه
«من از واكنش به پوشيدن تي شرت ضد جنگ در برنامه صبح بخير آمريكا و ديالوگي كه در اين رابطه آغاز شد بسيار سپاسگزارم. دوست دارم با اين آغاز كنم كه فكر نمي كنم كسي كه مرا مي شناسد در عشق من به كشورم ترديد كند. من بخش بزرگ زندگي شخصي و اجتماعي را براي بهتر كردن آينده ام صرف كرده ام
من افتخار مي كنم كه آمريكايي هستم موضع من عليه جنگ از اين روست كه اين جنگ به علت حرص و آز صورت مي گيرد و هيچ رابطه اي با آن چه كه من در مورد كشور محبوبم احساس مي كنم ندارد
به نظر من هميشه دو نوع انگيزه براي عمل وجود دارد كه عبارتند از عشق و ترس. هر اقدامي كه از ترس ما ناشي شود براي آدم نتيجه مثبت و راستيني به وجود نمي آورد. اين باور من است كه تمايل ما به دمكراتيزه كردن عراق، ايران و غيره از امپرياليسم و حرص و آز نشات مي گيرد
چرا هيچ بحثي در مورد امكان استفاده از سوخت آلترناتيو براي اتومبيل ها صورت نمي گيرد؟ ايا اين بدان علت نيست كه صنايع اتومبيل در اين كشور بطور خارق العاده اي پولساز هستند؟ چرا هيچ بحثي در مورد كوچك كردن تاير اتومبيل ها نيست تا سوخت بنزين كاهش يابد و از وابستگي ما به نفت خارجي كاسته شود؟ ما نه تنها بطور واقعي و ملموس محيط زيست را مورد تهديد قرار داده ايم، بلكه از نظر فكري برده حرص و آز هم شده ايم
من بر اين باورم هر چيزي در اين زندگي بر هدفي استوار است
من سوال مي كنم: اهداف آنها كه مي خواهند زنان و مردان جوان ما را به جنگي بر اساس ترس و حرص بفرستند چه نتيجه مثبتي بدست خواهد داد؟ زندگي هاي زيادي از دست خواهد رفت كه قابل قياس با جنگ ويتنام خواهد بود، جنگي كه در نتيجه آن به عنوان يك ملت از خواب بيدار شديم و از خود پرسيديم كه چرا اجازه داديم به يك جنگ سياسي كشيده شويم كه نمي توانستيم در آن پيروز شويم اساسا اگر بتوان از كلمه پيروزي در چنين مواردي صحبت كرد. به كمك تاكتيك هاي ايجاد ترس، اين باور را به ما مردم قبولانده اند كه جنگ براي حفظ كشور ماست. من اين را به عقل و هوش خود شما  واگذار مي كنم تا حقيقت را عميقا بكاويد و شما مي توانيد به نتايج درست دست يابيد اگر فكرتان را به اندازه كافي باز نگه داريد و بتوانيد به وراي عاداتي برويد كه رسانه هاي كنترل شده هر روز ما را با آنها پر مي كنند
حالا وقت به خواب رفتن نيست. فرهنگ ما درست به اين خوابرفتگي تمايل دارد، زيرا مسايل بسيار بزرگ و گسترده هستند. در مورد حمله 11 سپتامبر از قبل هشدار داده شده بود. اين هيچ ربطي به صدام حسين نداشت. صدام اگر چه شخص شروري است اما استراتژي «بگذار او را بزنيم، قبل از اين كه او ما را بزند» راه حل هيچ چيزي نيست. حملات تروريستي ادامه خواهد يافت زيرا اين ها واكنش ناشي از نفرت از كشور ماست. چرا هيچ بحثي در مورد علل و راه حل هاي مربوط به اين نفرت و عدم اعتماد نسبت به كشور بزرگ ما و سياست هايش صورت نمي گيرد؟ كافي است فقط نگاهي به نشريات اروپايي بياندازيد تا ببينيد چه احساسي نسبت به سياست هاي ما وجود دارد. به نظر تنها راه حل براي دشمن نداشتن روي آوردن به ائتلاف است. به عنوان سلطه گراني كه نياز به كنترل اقتصاد ديگر كشورها دارند
و من بر اين باورم كه آمريكا پر از مردم خوبي است كه اطلاعات لازم براي درك حقيقت به آنها داده نمي شود... در صفحه اول نيويورك تايمز هفته پيش تيتز زده بود:« ما با سلاح هسته اي به شما حمله خواهيم كرد.» اين يك بازي نيست