کابوس ِ تازه

رضا مرزبان

هر شامگاه،

         که نقاش ِ آفتاب

                         -  ریزد

                            بر پردۀ کبود کف­آلود آسمان

                                                    سطلی از آبرنگ،

(کز بامداد، در آن پاک کرده بود،

هر بار، رنگ خاص قلم موی خویش را)

گردد زلال و صاف و مه­اندود، آسمان.

با دست باد،

روید بر آن،

تندیسۀ اولمپ و خدایان ِ باستان.

آید برون ز بی­کرانۀ دریا

                       آفرودیت

                            دامن­کشان ز بستر خیزاب

                                                        در اشتیاق اِروس

- و اِروس،

         تیر و کمان به­دوش

                            ابرش کلاه و جنگل، جامه

                                               در انتظار پسیشه!

بر چار بالش قدرت

- با ریش گوهرآجین –

              و موی حلقه حلقۀ زرین

در بارگاه خویش، زئوس

                   آرمیده تخت

سافو، در آستانه، پدرام

                   پای درخت تنومند زیزفون

چنگی به­دست،

         با قامت بلند بلورین

                            بر پشت اژدهایی آرام

                                               گرم ترانه و آواز

در چاهسار درِّه­یی از سنگ­های سخت

                            از چارمیخ خشم خدایان

                                               آویخته پرومته،

                                                            تنها

آشیل، خاک­پرور مغرور

                   و جنگِ  شوم آتن و تروا

                                      و جنگل و شکار و پسیشه

                                                        و چشمه­ها و پری­ها ...

*            *                *

پیکرتراش ِِ باد،

سازد خدای تازه، گاهی ز یک خدا

از یک درخت، گاه هیولای قصه­ها،

وین نقش­های رویان بر سطح آسمان

جاری­ست، نرمک، با کاروان روز

تا خوابگاه مهر

         در ساحل شبانۀ ژرفای بی­کران.

*            *                *

امّا ...

دیروز، نقاش آفتاب

                   در سطل آبرنگ

                            غیر از سیاهی رنگی دگر نداشت

بر پردۀ کبود و کف­آلود آسمان

                            جز"کوه ابر"های سیه، پیکری نرُست؛

چالاک دست باد،

    - در استحالۀ کوه ابرها –

         عمّامه بود هرچه که رویاند از نخست،

                            در انحنای تیغی کوتاه و خون­چکان

با طیلسان کشیشان

             - آویزۀ صلیب!

*            *                *

آیا دوباره به ایران رسیده­ام؟

                            وان آسمان زبرجد

کان­جا هماره،

            پیکرتراش ِ باد

                   از خیل ابرها، با رنگ زرد و سرخ

                                               یا نیلی کبود

می­ساخت،

- ایستاده –

     تندیس شیخ و شاه

و :

   زیر پایشان:

            افتاده مردمان

            در خون تپان

   تا ژرفِ آسمان!

کابوس تیره­یی­ست که باور نمی­کنم

حتّا ز چیره­دستی نقّاش ِ آفتاب!

                                      جمعه 2 مهر 62 – 23 سپتامبر 83 (Amiens)

نظر شما