انک، کبوتر تنها

رضا مرزبان

هان ای کبوتر تنها،

                   مغرور

                      غمگین،

                            در آسمان ِ کدامین

                                               بر بام شهر کجایی؟

بنگر؛

سر زیر پر ز چه داری؟

پر باز کن ...

         پرواز!

شاید رسی به گوشۀ بامی

وان گوشه آشنات نماید؛

با آسمان شستۀ آبی!

*        *

این آسمان عجیب گرفته­ست؛

با ابر و ابر و ابر ...

                  - سپس باد

یا باد و باد و باد و ...

                  - سپس ابر

یا پوشش غلیظی از مه

راه نگاه­ها را بسته­ست.

 

در لحظه­های اندکِ آرام،

خاکستری­ست اوج نگاهش؛

نه آن زلال آبی پدرام

کز شهر آشناست ترا یاد.

بامی نه،

           - تا

         همگام صد کبوتر دیگر

چرخی در آن و دانه بچینی

یا آسمان آبی،

                 - تا

                   هم­بال ِ صد کبوتر دیگر

در چشمۀ طراوت خورشید

                   پرواز را به نغمه درآیی

برخیز، هان کبوتر تنها!

                   از این کریوه به در شو

پرواز کن، پرواز

              - تا شهر آشنا –

سر زیر پر، نشسته چرایی؟

*        *

ای آشنا، رسید پیامت!

امّا کجاست گوشۀ بامی؟

یا آسمانی آبی؟

خیل کبوتران همآهنگ

آن نغمۀ شلال پر و بال

وان مخمل طلایی خورشید

گسترده در گذرگهِ پرواز

                      آنگه ترّنم پرواز – با باد

                                          رؤیاست

                                          یا توقع خامی

من مرغکی غریبم اینجا

با خویشتن انیسم – تنها

هر شب به خواب بینم، هر شب

- آن آشیان که بود مرا جا

- وان جلوه­ها که داشت مرا روز،

- آن دست نانجیب که ناگاه

                 آن آشیانه فرو کوفت،

- توفان،

         - آن تنگنای ظلمت –

                                   کابوس

آنگاه

یک انقطاع مبهم ووو

و ،

     - تا که چشم گشودم

      در بی­کرانۀ غربت

                   آواره گشته بودم

وز هرچه بود،

یا آنچه می­نمود

بیگانه بودم.

در جست­و­جوی راهم

   - امّا

بر بام  آشنام رهی نیست

                   وین آسمانِ با من بیگانه

        - با ابر و بادش –

                      می­گوید

هان، ای کبوتر تنها!

                   راه سفر به­روی تو بسته­ست!

                                            خوش­دار دل به­حسرت پرواز!

*        *

دور­ست راه و

         غربت، سنگین

ای آشنا چه پرسی از من

در این کرانه که هستم

بیگانه­ام ز بام و ز دانه

بیگانه­ام،

         ز هرچه پیوند!

سر زیر پر نهاده به خواری

                   از اندُهی غریبم، آوند

پا نیست تا گشایم بندی

پر نیست، تا گشایم بالی،

جادوی روزگار گرفته­ست

آن بال و پر که تو دیدی

وان نغمه­ها که شنیدی.

ماندست از آن پرندۀ مغرور

اینک درین تن – آس ِ بلورین،

برجا، پر ِ شکستۀ چندی ...

*        *

پوشیده در مه و باران

 - بر بام –

آنک، کبوتر تنها

غمگین نشسته آنجا

                   نا آشنا،

                         رمیده،

                            در وا ...

                            سه شنبه 23 شهریور 1362 – سپتامبر 1983 (Amiens)

نظر شما