کدامین طلوع ...؟

رضا مرزبان

آفتابی دلپذیر است

آسمانی نرم و آرام

آفتاب از شیشه می­تابد – ملایم

مهربان: با گیسوانش،

شیشه­ها را می­زداید از مه شب،

                   نرم نرمک، با نوازش.

پاره ابری گاه، ناگاه،

پرده­ی خورشید گردد

باز با انگشت، نرمک،

می­زند پس، پرده­ی زنگاری ابر: خنده بر لب.

بعد از آن توفان و توفان ...

در پی باران و باران ...

دارد "امیان" ^*

آسمانی آفتابی.

خانه­هایش، خواب

رود خاموشش کِدر – در خویش پیچان،

                            خفته­یی در شاخه­های راه پویان

سبزه­هایش خواب،

کاج­هایش، با سکوت راکد سبز،

سالخورده سیب­هایش برگ هِشته،

با صنوبرهای عریان بلند اندام،

                            رفته در خوابی زمستانی

زیر چتر آفتاب، امّا

در تکاپوهای بی­حاصل - سگی تنها

آری آری،

         شهر آدم­های غافل،

                            شهر سگ­ها ...

تن رها کردست زیر سوزن هفتاد رنگ آفتابی نرم.

*        *        *

من نمی­خواهم چنین آرامش سردی،

وز شعاع آفتابی بر تنم گردی

تشنه­ام من،

         تشنه­ی البرز

وان فرو باریدن جادویی ابر زمستانی

چون پر قو

در عمیق کاسکِ ژرفِ دماوندش

و فراز ِبارۀ دیوارهایش

     - این زمان خاموش –

تا بپوشاند کبودِ صخره­های سخت

و بچرخد در هوا رقصان

از ستیغ کوه،

         تا بلور آجین عمق درّه­های پست

و بپوشاند درختان را،

درّه­ها را و بیابان را

و بپوشد، شهر بی­آرام تهران را

                            و ایران را.

روی آتش­های مرده،

                   روی خون­ها

                            روی پیکرهای خفته، سرد و خاموش

روی موج آه­ها و آرزوهای معلق،

                            (تا فراز کهکشان­ها)

و نماند هیچ رنگی،

                 جز سپیدی ...

         *        *        *

تشنه­ام من،

         تشنۀ آن قلّه،

                   آن میعادگاهِ دور،

که نخست آموزگار خشم و عصیان بود.

و نخستین بند دیوان شد؛

آن دماوند فراتر از فراز ابر

آن دیرینه­تر عصیان باقی مان:

و طلوع آفتابی برفراز آن،

                   تندتر از کورۀ حدّاد

تا یشوراند تمام برف­ها را و بپوشاند

زیر سیلاب خروشانش

بارگاهش را – سه گانه –

و بروید از پلیدی،

         صخره­ها را،

                   رودها را،

                        دشت­ها را،

                               شهرها را،

                                      یادها را،

                                           چهره­ها را.

*        *        *

لیک،

من در اینجا پام در بندست،

چشم و گوشم بسته از توفانِ بی­آرام ایرانشهر.

... وان گران عصیانِ دیر آرام ِ برتر از فراز ابر؛

که: دَمان بر تارکِ برفینه پوش ِ دخمۀ دیو ِ دماوند است.

* - از شهرهای جنوبی فرانسه

نظر شما