قمری عاشق

رضا مرزبان

      1    

رؤیای رفته ...؟

 

بر موج­گیر ِ آنتن همسایه

- استاده در بلندیِ یک بام –

از خلوتِ نجابت، سرشار،

دو قمری آرمیده، عاشق

در بوسۀ دمیدن خورشید؛

جان آشنای لحظۀ مشتاق

با جنبشِ مداوم ِ دُم­ها

و ...

     هم­گرایی ِ نا هموار

ناگه،

     صدایی،

         یا موجی!

و سر کشیدن:

- هر سو رمیده نگه کردن –

و پر کشیدنِ دو بال

- پرواز سوی بامی دیگر –

جا مانده قمرییَکی تنها ...

         *

نَک،

از فراز بامی دیگر،

آواز نرم قمریَکِ عاشق

جویای جفت جدا مانده:

مومو، کو- مومو، کو- مومو، کو

مومو، کو- مومو، کو- مومو، کو!

و یک صفیر گُنگ

از گردش شلالی دو بال

در اشتیاقِ شور به­جا مانده.

بر شاخه­های ساکت یک آنتن،

دو قمری، آرمیده – عاشق

تن شسته در زلال روشن خورشید

در جست و جوی لحظۀ مشتاق

و جنبش مداوم ِ دُم­ها

و آسمان،

از خلوت نجابت، سرشار

و باز ...

         ناگه از جایی

موج صدایی یا بادی

و پر کشیدن ِ دو بال

- پرواز سوی بامی دیگر –

و مانده قمرییَکی تنها

و نغمه­ای که از سر بامی،

جفت رها شده را خواند:

         مومو، کو ...

تکرار،

     تکرار،

           تکرار.

         *

هر روز:

در این دیار نه چندان نجیب،

- این قمریان عاشق –

از بامدادِ زود

تا شامگاهِ زلالِ روز

در خلوت درخت و گیاه و "شومینه"ها

و آنتن ِ برآمده از بام ِ خانه­ها

و امن ِ ناشناختۀ مرموز

در نغمه­اند و عاشقی و پرواز

و ...

در فضا رها شده هرسو باز:

مومو، کو- مومو، کو- مومو، کو

مومو، کو- مومو، کو- مومو، کو ...

         *

شب در تراوش است و نشانی نیست

از قمریان عاشق،

                   در این غروب تنگ.

امّا ...

بر روی شاخه­یی

- که دگر جز خیال نیست –

بر تارکِ درختی،

         در دور دستِ دور

(دوزخ/جنگل/غوغا شهری

آنجا که با نگاهِ منَش:

- نه انحنایِ جاده،

         - نه مقیاس ِ قاره­ها،

                            فاصله دیگر زمانه است)

یک لانه

- نیمه کاره –

         رها ماندست.

در آفتاب که می­تابد

با رشته­های تار تن جادو

بر روی شاخۀ دیگر،

یک قمری هراسان، تنها

سر می­کشد – رمیده – به هرسو ... 

پای درخت،

یک گربۀ سیاه غبار اندود

و چند پر – که پراکنده –

از قمریِ نجیب، که دیگر نیست ...

         *

یک دم به خویش می­آیم:

رؤیای رفته است،

در من ولی هنوز بجا مانده­ست!

                                               6 اوت 1995

            2

نه ... امروز!

مو - مومو، کو- کوکو

مو - مومو، کو- کوکو

بر بام آنتنِ همسایه

این قمری عاشق است که می­خواند

لختی در انتظار

- خاموش -

و باز در آواز:

مو - مومو، کو- کوکو

مو - مومو، کو- کوکو

در پردۀ طلایی ِ بی­رنگ آفتاب

روز ِ دمیده، روشن

                هوا پاک،

                        فضا آرام،

و دور سوی نگاه،

                امن

بر آستانِ دری باز،

- مغرور و بردبار –

کمین کردست

آمُخته گربۀ رنگین – در انتظار

پای درخت خطمی – کنار در

گم گشته در کُل نیلی، کُل بنفش

                - افتاده چند پر –

در آسمان آبی

یک لکه ابر نیست

و در فضای آرام:

یک لکۀ صدا.

                *

روی صلیب آنتنِ همسایه

جویای یار

ریزد صدای قمری عاشق – شکسته­وار

مو - مومو، کو- کوکو

مو - مومو، کو- کوکو

و ناگهان

از جای قمریِ معشوقه

خیزد صدای گُنگ

مو - مومو، کو- کوکو

مو - مومو، کو- کوکو

امّا صدا

- تنها –

در گوش گربۀ مغرور و بردبار

                            تصویر می­شود

یا در گلوی اوست که تکرار می­شود

بی­آن­که راهی یابد به­سوی یار ...

آشفته قمری عاشق،  در پرواز

و برفراز آنتن دیگر، ریزد آواز

مو - مومو، کو- کوکو ...

         *

روی صلیب آنتنِ همسایه

دیگر نشان قمری عاشق نیست

او رفته است

و گربۀ کمین نشسته، پناهِ در،

                            در انتظار،

هان! قمریان عاشق عاشق!

نَک، داو عشق­بازی با کیست؟

                                               22 اوت 1995

نظر شما