باریکتر از پل صراط:

           

                        "خطّ امام" !

                                                                                           

از: رضا مرزبان

هدیه به پااندازان سیاسی "چپ" و راست:

 

پا اندازان خیابانی!

جشن بگیرید.

پا اندازان سیاسی،

شکسته­تر از شما به دام افتادند.

 

در اوج انقلاب

یکی از آنها برای "امام" خطی پیدا کرد

و باقی

از چپ و راست روی خط هجوم آوردند

تا از قافله عقب نمانند

و "امام"

خط را کشید و کشید و کشید

تا باریک­تر از "چینود" شد

تاریک­تر از پل صراط .

اکنون،

پااندازان سیاسی، میان زمین و آسمان مانده­اند

نه راه فرار دارند،

نه امید رهایی.

می­بینید چه دنیایی است؟!

 

"چینود"

باریک­تر از مو

بُرّنده­تر از دَم ِ شمشیر

فرودش دوزخ

پایانش بهشت

برفراز دو کوه

پلی که هر زرتشتی پس از مرگ

کولبار گفتار و کردار و پندار بر دوش

باید از آن بگذرد

تا آن سو،

به آشوزرتشت بپیوندد

و امشاسپندان

آن سوی پل، به نظاره ایستاده­اند.

پل صراط

باریک­تر از مو

بُرّنده­تر از دَم ِ شمشیر

درازتر از راهِ کعبه

فرودش دوزخ

فرازش ملائک عذاب

و پایانش بهشت

پلی که روز هفتاد هزار سال

هر مسلمان، با کولبار اعمالش باید از آن بگذرد

تا هنگام عبور:

                   در جهنم جا بگیرد

                                      یا به بهشت برسد

و فرشتگان مکافات، هُشیار

که مبادا گنه­کاری از پل بگذرد.

 

"خط امام"

با معجزۀ و ِردِ شبانه

باریک­تر از "چینود" شد

تاریک­تر از پل صراط

تیزتر از "تیغ ناست"

نافذتر از اشعۀ "لیزر"

و به فریبندگیِ طناب شیطان

برفراز دوزخِ محکومان معلق ماند.

با معیاری خاص برای کولبار پیروان.

و پااندازانِ سیاسی،

از چپ و راستِ آن آویزان

آن سوی خط

"امام" و یارانش نگران

که مبادا منافقی از خط بگذرد.

 

نخستین قربانی که سرنگون شد

کسی بود که خط را پیدا کرد

دومین قربانی،

آنکه کمک کرد تا خط "اربابان جدید" جا بیفتد

و بعد "الرحمان"اش را خودش خواند،

به صدای بلند.

سومین، چهارمین و ...

آنها که هجوم آوردند تا از قافله عقب نمانند.

 

سرانجام

در آخرین جلسۀ شورای نیمه مخفی ِ انقلاب

"خط امام"

آخرین تیر را از ترکش بیرون کشید

و با صدور آخرین قانون ِ محرمانه

- بگو، آخرین جواز آدم­کشی! –

کار را بر دوزخ محکومان تمام کرد:

"هرکس خدا و ائمۀ اطهار را صب کند

شنونده حق دارد او را جا به جا بکشد.

و هرکس،

به امام امت، خمینی بت­شکن بی­حرمتی کند

باید دادگاه مجازات او را تعیین کند."

شاه اسماعیل صفوی! کجایی؟ روحت شاد،

بیا و تماشا کن، این مباشران حکومت الهی را

که می­خواهند به دنیا انقلاب صادر کنند!

 

حالا

"خط امام"، مشخص شده است،

با معیارهایش

ریخته­ها، ریخته­اند،

- یا به زودی خواهند ریخت –

اما هنوز، روی "خط" دعواست

این بار، یارانند که گریبان هم را گرفته­اند.

و هرکدام می­کوشند دیگری را سرنگون کنند

معتقدان "توضیح­المسائل" و "ولایت فقیه"

عاملانِ تعطیلِ سرخِ دانشگاه­ها

توطئه­گران تعطیل مدارس

بسیج­کنندگانِ چماق برای اختناق

قاتلان مردمی که "ولی" نمی­خواهند

شاغلان قتل عام، به امر "امام"

دشمنان حرکت و شادی جامعه

استادان عزایم تسخیر "جنود اجنّه"

خصمان کارگر و دهقان آگاه

و آنها که – برای محو نشان روشنفکری از مملکت –

                                                                  روز و شب ندارند.

و "امام"

         به تماشای آنها

                            ریش می­جنباند.

به عقیدۀ "امام"

- " هرچه هستند اینهایند

باقی قاذوراتند!"

و برای پیروزی جهانی "خط امام"

" – باید هرچه زودتر سر به نیست شوند.

کافی است همین­ها روی "خط" بمانند،

حتی باز هم کمتر."!

 

با شمایم

آی پااندازان سیاسی چپ و راست،

که "خط امام" را به ریش گرفته بودید

از ریش­دار تا بی­ریش

حالا وقت آنست که به ریشِ خویش بخندید!

آی، بدتر از پااندازانِ خیابانی

که چنین مفت به دام "امام" افتادید.

                                                                                                    12 شهریور 1359

 

 

قمری­ها

                                                                                                     به مناسبت آغاز سرکوب­های گسترده

 

مومو، موموکو

مومو، موموکو

.............

برفراز آبشار گیسوان بید

با نگاه نجیب عاشق

قمری می­خواند:

مومو، موموکو.

 

شهر، جنگل است

جنگل، شهر

و قمری­های نجیب، ناآرام

روی شاخه­های اسیر

در جست و جوی جای امن.

آنتن­ها فراوانند،

به­ارتفاع درخت­ها،

و کلاغ­ها در پرواز

جائی برای لانه نیست

در شکاف هیچ دیوار

بالای هیچ در

زیر هیچ پنجره.

 

زن می­خواند:

مومو، موموکو

مومو، موموکو

و مرد به سویش در پرواز

ترنّم بال

و شکاف هوای زلال

لحظه­یی کنار هم

و ناگهان

بیمناکِ سایه

بیمناکِ دیوار،

لرزش ِ خفیفِ شاخه

و ترّنم بال­ها

در زلال هوا

تا روی شاخۀ سپیدار.

گربه­ها گرسنه­اند

کلاغ­ها سرگردان

-آنتن­ها، دودکش­ها، کولرها، فریزرها،

یخچال­ها، اجاق­های گازی، ظرف­های زبالۀ بهداشتی

و بوی خوش غذا پشت درهای نفوذ ناپذیر –

آیا کسی به فکر گربه­ها هست؟

 

بر شاخۀ لرزان ِ ارغوان

نجیب، نگران

قمری می­خواند:

- مومو،  کو، مومو،  کو

مومو،  کو، مومو،  کو

می­شکافد هوای زلال

از ترّنم ِ یک بال

و قمری ِ دیگر

فرود می­آید

خاشاکی در منقار

دو قمری، کنار هم

در جست و جوی جای امن

و باز ترّنم ِ بال­ها

و شکافتن زلال هوا

 

شهر جنگل است

جنگل به ناامنی شهر

قمری­ها لانه ندارند

گربه­ها گرسنه­اند

کلاغ­ها خشمگین

و درخت­ها تشنه.

- و تا چشم کار می­کند،

روی بام­ها آنتن، کولر و دودکش –

پنجره­ها پوشیده

درها بسته

و خورشید که پنهان می­شود،

در کوچه­ها صدای تیر.

 

صبح،

کنار برکه

گربه­ها آرمیده­اند

- مادر و سه بچه –

شب،

- تا دیر وقت –

درخت­ها را خراشیده­اند

و حالا

پای درخت نارون

چند پر ِ تازه ریخته است

و بر فراز بید

قمری ِ بی­جُفت

می­کشد به هرسو، سر

بیمناک، خاموش

و تنها ...

 

اما آن سوتر

با ترّنم ِ یک جفت بال

باز می­شکافد هوای زلال

یک قمری در پی ِ لانه می­گردد

و یکی برشاخه می­خواند:

- مومو، موموکو!

- مومو، موموکو"

                                                                                              5 شهریور 1359