غزل یاد

به یادگار نوشتم، که یادگار بماند

به یاد من که نمانم، به روزگار بماند

مگو که چشم به راه ِ منی که چشم فلک هم

درین شبانه که ماییم، از انتظار بماند

دلم قرار ندارد، اگرچه گویم و داند

قرار نیست که دوران به یک قرار بماند

نشان عاشقی ماست، داغ سینۀ ما- کو؟

شقایقی که ازین داغ برکنار بماند

چه لاف می­زنی ای مدّعی، جز آه و فغان نیست

نشانه­یی گر ازین  دوره یادگار بماند

دوام حادثه منگر، که چون سوار گذر کرد

ازو به جانب صحرا دمی غبار بماند

ز پایداری اهل ِ ریا مباد نشان، جز

عمامه­یی و عبایی که پای دار بماند!

                                                        5 اوت 1993

خزان زود رس

نشکفته با بهار دریغا خزان رسید

آری خزان به کِشتۀ ما بی­امان رسید

پیری که شیبِ راه جوانی و کودکی­ست

پیش از فراز راه، به من ناگهان رسید

تیر یقین که دست جوانی رها نمود

در گیر و دار عرصه به بوک⁽¹⁾ و گمان رسید

مرغ نفس به سینۀ من سنگ شد ز شرم

بیگانگی چو تا قفس آشیان رسید

با این تن تکیده و این جان دردمند

بار دگر کجا به بهاری توان رسید؟

ما را امید دیدن یار و دیار نیست

نوبت به خواب دیدن آن آشیان رسید

         *        *        *

ای مانده بی­نصیب، ز آینده رو متاب

کز راهِ شب به صبح ِ دگر می­توان رسید

از روزن نگاهِ تو  هستی به غایتی­ست

کز راهِ دیده موج نگاهت به آن رسید

         *        *        *

ای روزگار از تو به تو شِکوه می­برم

هرچند آگهم که تو را هم زیان رسید

                                               12 نوامبر 1992

(1) – بوک: امید، کاش، کاشکی

 

غزل شوریدگی

 

رفته­ام باز من امروز به دنیای دگر

چشمم اینجاست ولی هست دلم جای دگر

ساحل و موج گریزان و طنینی که دروست

در دلم باز برانگیخته غوغای دگر

مرغ پر بستۀ این ساحلم اما شب و روز

پر کشد در دلِ من حسرت دنیای دگر

خسته شد خاطرم از جلوۀ آرامشِ موج

ساحل پر خطری خواهم و دریای دگر

خواب آشفته­یی از ریشه جدا کرد مرا

حسرت ریشه به­جان دارم و رؤیای دگر

موج با صخرۀ ساحل نکند آنچه که من

دیدم از موج زمان بر سر ِ سودای دگر

هرچه فردا، همه دیروز شد و عمر گذشت

باز ما و نگران، از پی فردای دگر

                                               27 مه 1993 – ایل روس – کالوِر (کُرس)

 

آرمان ...

 

گر بر آن بام بلند آسمان ره جستمی

راه را بر گردش این کهکشان بربستمی

تا طلسم خواهش کین در زمین بشکسته باد

قلعه­­بند اختران در کهکشان بشکستمی

یا اساس ناروایی از زمین برچیدمی

یا زمان را سوگوار کهکشان بنشستمی

تا به کی در بندِ این بندانِ نامرئی اسیر؟

کاش بر بامِ بلند آسمان ره جستمی

در طلسم آدمی­فرسای هستی تا به­چند

هفت خوان نگشوده ماند، ای دریغا رستمی!

غربت این خاک تا کی می­دهد جانم به باد

آتشم – باید به اصل خویشتن پیوستمی

ای که گفتی پیر گشتی، سخت­جانی تا کجا؟

عاشقم بر آرمانِ خویشتن تا هستمی!

                                                                       پنج­شنبه 8 ژوئیه 1993 - پاریس