جودت ميلر يا جيسون بلر- کدام بيشتر به اين روزنامه معتبر آمريکايی ضربه زده اند؟

نشريه نيويورک تايمزکه يکی از معتبرترين نشريات آمريکا محسوب ميشود، در شماره 26 مه خود به برخی از اشتباهات خود در پوشش دادن به خبر هايی که منجر به جنگ عراق شد، اعتراف کرد .
مقاله ، که عنوان " از سردبيران" را برخود دارد، با اشاره به ادعاهای تبعيديان عراق در مورد سلاح های کشتار جمعی ، نوشته شده است : "با نگاه به گذشته، در می يابيم که ای کاش در برسی ادعاهای مربوط به شواهد جديد- شواهدی که اثبات نشد، تهاجمی تر رفتار می کرديم "
سردبيران نيويورک تايمز در اين مقاله به ويژه بر تبعيديان عراق و احمد چلبی که زمانی سوگلی پنتاگون بود و اکنون خانه اش زير حمله مقامات آمريکايی عراق قرار گرفته است انگشت گذارده اند و نوشته اند مقامات دولتی اکنون دريافته اند که فريب ادعاهای آن ها را خورده و اخبار آن ها را منتشر کرده اند، رسانه هم همين اشتباه را کردند، بويژه نيويورک تايمز.

سردبيران در عين حال يادآوری ميکنند که هيچ شخص بخصوصی در نشريه مسوول اين اشتباهات نيست، چون " موضوع پيچيده تر از اين ها بوده است" . ظاهرا سردبيران شايد اين يادآوری را از آن رو ضروری ديده اند که سال گذشته افتضاح پر سر و صدای جيسون بلر( عکس بالا) را از سرگذراندند که در جريان آن سردبير نيويورک تايمزو معاونش مجبوربه استعفا شدند. جيسون بلرکه تنها 26 سال داشت مدتها در آپارتمان خود در بروکلين نشسته و " گزارش" جعل ميکرد. او به سرعت در نيويورک تايمز مدارج ترقی را پيموده بود به طوريکه تهيه گزارشات مهم مثل بازگشت جسيکا لينچ به او سپرده ميشد. ادعا ميشد نژاد پرستان که از اقدام قبلی نيويورک تايمز به پذيرفتن يک سياه پوست به هيات سردبيری نشريه خشمگين بودند به تقلب اين خبرنگار تازه کار دامن ميزدند.

گاردين هفتگی مينويسد سردبيران نيويورک تايمز در انتقاد خود، 5 مقاله را مشخص کرده اند که حاوی اطلاعات نادرست بود، سه تای آن ها امضای جوديت ميلر، متخصص مسايل تروريسم نشريه را دارد.او در 8 سپتامبر 2002 همراه با مايکل گوردون مقاله ای نوشت که در صفحه اول با تيتر درشت چاپ شد. عنوان مقاله عبارت بود از صدام حسين و تشديد تلاش برای دست يابی به قطعات اصلی بمب اتمی. در مقاله ادعا شده بود که صدام سعی کرده است که هزارها لوله آلومينيوم مقاوم برای توليد اورانيوم غنی شده را به عراق وارد کند.

چند ماه بعد مايکل ماسينگ در نيويورک رويو نوشت اين لوله ها به سند مهمی برای دولت در حمله به عراق تبديل شدند و نيويورک تايمز با اين کار نقش مهمی دردامن زدن به جنگ بازی کرده است. وقتی معلوم شد که خبر صحت نداشت، نيويورک تايمز رد خبر را در صفحه 13 منتشر کرد و ميلر حاضر نشد به اظهار نظر درمورد مقاله خود پاسخ بدهد.

خانم ميلر خيلی پيش از مقاله سردبيران نيويورک تايمز زير حمله صاحب نظران و روزنامه نگاران مستقل بوده است، الکساندر کاکبورن سردبير بولتن مستقل اينترنتی کانتر پانچ در ماه اوت سال گذشته در مورد ارتباط او با احمد چلبی و دروغهايی که در نيويورک تايمز منتشر ميکند اطلاعات جالبی به دست داده بود. او نوشته بود علاوه بر اين که خانم ميلر خود به وسيله ای در دست جنگ طلبان برای دستکاری در اخبار تبديل شده است و مردم را با خبرهای خود گمراه ميکند، او اين اخبار را به وسيله ای برای تبليغ کتاب خود که در دست انتشار داشت تبديل کرده بود. اين کتاب با همکاری دو تن از سردبيران نيويورک تايمز تهيه شده بود و همزمان با چاپ مقالا ت خانم ميلر در نيويورک تايمز در راديو و تلويزيون تبليغ ميشد.در واقع نيويورک تايمز که يک موسسه خانوادگی است با اين کار به خطای تداخل منافع که مخالف اصول روزنامه نگاری است دست ميزد.
جان هس نويسنده ديگری که مدت ها با نيويورک تايمز همکاری ميکرد و اکنون " خاطرات من با تايمز" را منتشر کرده است. با ياد آوری تذکرهای قبلی خود در مورد مقالات خانم ميلر که ناديده گرفته شد، در مقاله جديد خود مينويسد همانطور که در مورد دروغهای بزرگ جيسون بلر نوشتم او با گزارشات جعلی خود فقط به نيويورک تايمز آسيب رسانيداما ميلر که بلندگوی چلبی بود به نوشتن دروغ های خود در تايمز ادامه ميدهد، و در اعتراف هم نامی از او نيست. به نظر هس نيويورک تايمز با اين انتقاد تلاش ميکند اشکالات اصلی خود را لاپوشانی کند. با وجود اين او يادآوری ميکند که معلوم است شرايط تغيير کرده وتايمز در حاليکه خطوط راهنمای جديد برای اداره جنگی که از آن دفاع کرده و ميکند را ميدهد، انتقاد ات تندتری متوجه دولت بوش کرده است.

در مجموع انتقاد سردبيران نيويورک تايمز نظر منتقدان مستقل را نسبت به اين رسانه عوض نکرد. گذشته از همه چيز نشريه باززمانی از خود انتقاد ميکند و از چيزی انتقاد ميکند که اکنون بخش بزرگی از مقامات دولتی نيز به آن انتقاد دارند. و همين است نقد منتقدان مستقل، رسانه های بزرگ نقش مستقل و منتقد قدرت را که يکی از مهم ترين ارکان دمکراسی است، از دست داده اند.

گاردين در اين مورد از قول کريس مونی از کلمبيا ژورناليسم رويومثالی نقل ميکند: روزنامه های آمريکا آن چه را که کالين پاول در سازمان ملل گفت پذيرفتند. يعنی يک سره به کالين پاول اعتماد کردند. به اين ترتيب آن ها نتوانستند، ترديد، اين عنصر اساسی روزنامه نگاری را در رابطه با جنگ عراق وارد صحنه کنند. مايکل ولف از وانيتی فير- همان نشريه ای که حاضر شد گزارش شون پن هنرپيشه مخالف جنگ از آمريکا را منتشرکند- نوشت اين بزرگ ترين فريبکاری دسته جمعی روزنامه نگاری در عصر ما بود.
زهره سحرخيز

مقاله سال گذشته الکساندر کاکبورن را در اين جا ميتوانيد بخوانيد
http://www.counterpunch.org/cockburn08182003.html