دروغ،دروغ،دروغ
نويسنده: جان پيلجر
برگردان:حسين توسلى

اشاره:
مطلب زير ترجمه اى است از مقاله جان پيلجر در مورد سياستمداران، مطبوعات و آن چه يك آمريكايى نبايد بداند.


آمريكائيان به صورت روزمره از طريق وسايل ارتباط جمعى از خونريزى كه در عراق جريان دارد مطلع مى شوند. گر چه كه ابعاد واقعى حملات به ظن قريب به يقين پرده پوشى مى شود.
به زودى تعداد سربازان كشته شده پس از "آزادسازى " بيش تر از تعداد كشته شدگان در حين عمليات اشغال عراق مى شود. حالا ديگر زنده نگهداشتن افسانه "ماموريت" دارد مشكل تر و مشكل تر مى شود؛ همانگونه كه در ويتنام شد. البته اين به اين معنا نيست كه دستگاه تبليغاتى نيروى اشغالگر موفق نبوده است. آنها موفق شدند اين حقيقت را پرده پوشى كنند كه اكثريت مردم عراق مخالف رژيم صدام حسين و در عين حال مخالف دست اندازى آمريكايى -انگليسى بودند. اين واقعيت در امريكا غير قابل بيان است ، ده ها هزار عراقى كشته و مثله شده وجود خارجى ندارند.
زمانى كه من با داگلاس فيث (نفر سوم رده بندى زيردستان رامسفلد در پنتاگون) مصاحبه مى كردم او در حالى كه سرش را تكان مى داد براى من در باره "دقت" سلاح هاى آمريكايى موعظه مى كرد. پيام او اين بود كه جنگ به يك علم بدون خونريزى در خدمت خداوندگارى آمريكايى تكامل يافته است.
وسايل ارتباط جمعى اين گفته را مرتبا تكرار مى كنند. آنها به هيچ وجه مجال توجهى به حقيقت مقاومت مردمى نمى دهند، بلكه انبوهى از عكس هاى سربازان زخمى آمريكايى را انتشار مى دهند با تفاسيرى اشك برانگيز از شوينيسم وطن پرستانه، كه به اشغالگران مرتبت قربانى اهدا مى كند و امپرياليسمى را كه آنها در خدمتش بوده اند صفت خوش خدمتى. البته مطبوعات محترمى چون نيويورك تايمز و واشنگتن پست به نخراشيدگى وسايل ارتباط جمعى متعلق به روپرت مردوخ نيستند. اما در 23 ژوئن هر دو اين روزنامه ها بخش بزرگى از صفحه اول خود رابه واقعه به دقت دستكارى شده توسط دولت در مراسم بازگشت سرباز 20 ساله جسيكا لينچ كه طى حمله در تصادف رانندگى مجروح و اسير شده بود، اختصاص دادند.
احتمالا جان او توسط پزشكان عراقى نجات داده شده بود؛ پزشكانى كه پس از مداوا جان خود را براى تحويل او به سربازان آمريكايى به مخاطره انداخته بودند.
اين ادعاى رسمى كه او شجاعانه با مهاجمان عراقى مبارزه كرده بود، دروغ است، همانگونه كه عمليات رهايى او در يك بيمارستان خالى با دوربين هاى مادون قرمز توسط يك كارگردان هاليودى فيلم بردارى شد. اما اين امر مانع نشد كه بهترين و بدترين عوامل در عرصه خبرنگارى آمريكا دست به دست هم داده و بازگشت شادمانه او به اليزابت در ويرجينياى غربى را به نمايش بگذارند. نيويورك تايمز گزارش داد كه پنتاگون جريان "زيباسازى" داستان را تكذيب كرده و نوشت كه "تنها عده معدودى به اين قائله اهميت مى دهند".
بنا به گفته واشنگتن پست كل جريان "از گزارشات ضد و نقيض مطبوعات مخدوش شده بود". جورج اورول اين گونه برخورد را چنين توصيف كرده است "كلمات چون برفى نرم بر واقعيت مى نشينند و خطوط آن را پاك مى كنند و جزئياتش را مى پوشانند."
با تلاش "آزادترين مطبوعات جهان" آمريكائيان بنا به يك سنجش آرا عمومى بر اين باورند كه حمله 11 سپتامبر كار عراق بود.
جين هارمن از شخصيت هاى نادر در كنگره آمريكا در اين باره مى گويد : "ما قربانى بزرگترين عمليات سرپوش گذارى تاريخ شده ايم." حقيقت ممنوعه اين است كه حمله بى دليل به عراق و غارت منابع آن كشور هفتادو سومين كشوركشايى استثمارگرانه آمريكاست. اين كشورگشايى ها و نيز صدها عمليات خونين سرى از اين نوع توسط سيستمى از سنت هاى پيچيده ى دروغ هاى مورد حمايت دولت سرپوش گذارى مى شود كه ريشه آن به قتل عام عليه مردمان بومى آمريكا باز مى گردد.
يكى از مثال هاى تاريخى جنگ اسپانيا آمريكاست كه با اتهام جعلى به اين كه اسپانيا كشتى جنگى آمريكا را غرق كرده و تبليغات جنگ افروزانه روزنامه هاى هرست به وقوع پيوست و يا مقايسه تعداد موشك هاى شوروى و تفاوت تعداد ناموجود كه توسط اسناد جعلى در سال 1960 به خبرنگاران داده شد تا بهانه اى شود براى شتاب دادن به توليد كشتى شكارى در تنگه تونكين كه در مطبوعات خواستار تلافى آن شدند و اين امر در انتهاى دهه هفتاد ميلادى به پرزيدنت جانسون براى حمله به ويتنام بهانه داد.
در انتهاى دهه هفتاد ميلادى پرزيدنت كارتر توانست به يمن سكوت مطبوعات آمريكا، اندونزى را در حين قتل عام اهالى تيمور شرقى مسلح كند و نيز حمايت سرى از مجاهدين را آغاز كند كه منجر به تولد طالبان و القاعده شد.
طى دهه 80 ميلادى دروغ هاى توليد شده از قبيل اين كه جنبش هاى مردمى در آمريكايى مركزى و بخصوص ساندنيست ها در كشور كوچك نيكارگوئه "تهديدى" براى آمريكا هستند باعث شد كه ريگان بتواند به مسلح كردن و حمايت از گروه هاى ترورى چون كنترا دست بزند، كه اين امر نتيجه اش بيش از 70 كشته بود.
آمريكايى ها به گفته مجله تايمز دائما در "زمان حال پايان ناپذير" به سر مى برند.
مساله اين است كه آنها حق انتخاب هم ندارند. در ميان مطبوعات موثر بر افكار عمومى كانال تلويزيونى فوكس وابسته به رابرت مردوخ دست بالا را دارد. كميسيون ايالتى رسانه ها كه تحت كنترل مايكل پاول پسر كالين پاول است، اكنون تلاش مى كند مرحله نهايى خصوصى سازى بخش تلويزيون را به اجرا بگذارد تا شبكه فوكس و چهار شبكه بزرگ مشابه امكان كنترل 90 درصد از محتويات برنامه هاى فرستنده هايى را بدست آورند كه چه به صورت سنتى و از طريق گيرنده هاى آنتى و چه به صورت جديد از طريق ديجيتالى پخش مى شوند. ايگناسيو رامونه سردبير لوموند ديپلماتيك جوهر اين وضعيت را به شكل دقيقى جمع بندى كرده است: " با هدف مشروعيت بخشى به جنگى بازدارنده كه مردم ايالات متحده و افكار عمومى جهانى خواستارش نبودند، فرقه ايدئولوژيك پيرامون جرج بوش ماشين تبليغاتى اى براى دروغ هاى دولتى سازماندهى كرده است كه از نظر درجه قاطعيت عمل يادآور عملكردهاى بدترين رژيم هاى قرن گذشته است." بخش بزرگى از دروغ هاى دولتى مستقيما از اداره ارتباطات بين المللى مستقر در كاخ سفيد كه به صورت شبانه روزى كار مى كند به داوونيگ استريت (مركز و نماد حكومت انگليس. م) انتقال داده مى شود. قسمت عمده اين داده ها كه بسيارى از آنها بعدا توسط تونى بلر به صورت علنى مورد استناد قرار گرفت، گزارشات خام امنيتى بود كه ابتدا توسط واحد مخفى ويژه اى در كاخ سفيد موسوم به"اداره برنامه ويژه" بازسازى و "سكسى" شده بود. در همين واحد بود كه بسيارى از دروغ هاى شناخته شده در باره سلاح هاى كشتار جمعى عراق "بركشيده شد". در 9 ژوئيه دونالد رامزفلد با لبخندى بر لب گفت كه آمريكا هرگز به "مدارك جديد خارق العاده" دست رسى نداشته است و پل ولفوويتز معاون وى پيش از او فاش كرده بود كه "مساله سلاح هاى كشتار جمعى" صرفا به خاطر "ملاحظات بروكراتيك" و به اين دليل كه تنها موضوعى بود كه مى توانست مورد اجماع جمعى (در حمله به عراق) باشد مطرح شد."
حمله دولت بلر به بى بى سى بايد به عنوان بخشى از اين جريان درك شود. اين حمله صرفا مانورى به قصد انحراف افكار عمومى از زدوبندهاى تبهكارانه بلر با دارودسته بوش نيست. چنان كه "دانى شختر" مفسر تيزهوش آمريكايى خاطرنشان كرده است "درآمد بى بى سى افزايش يافته و به 6/5 ميايارد دلار رسيده است. شمار بينندگان بى بى سى در آمريكا بيش از شمار بينندگان شبكه اول بى بى سى در بريتانياست و آن چه رابرت مردوخ و شبكه هاى مشابه در حال رشد مى خواهند اين است كه بى بى سى عقب رانده شود! درهم بشكند و حتى خصوصى شود...."
چنين است كه "ته ساجوئل" وزير فرهنگ انگليس براساس سفارشات، مساله چگونگى تجديد قرارداد بى بى سى را مطرح مى سازد. آن چه به نظر" شختر" در ماجراى درگيرى دولت بلر با بى بى سى طنزآميز به نظر مى رسد اين است كه بى بى سى قويا طرفدار جنگ بوده است. وى به نتايج تحقيق گسترده مركز مستقل تحقيقاتى رسانه اى "تورنور" كه توسط خود وى بنا شده پيرامون نحوه گزارش دهى از جنگ در شمارى از شبكه هاى اصلى تلويزيونى جهان اشاره مى كند كه نشان مى دهد در ميان اين شبكه ها، بويژه در قياس با شبكه هاى آمريكايي، بى بى سى حجم كمترى را به بيان ديدگاههاى مغاير جهت گيرى اصلى اش اختصاص داد. تحقيق ديگرى كه توسط دانشگاه "كارديف" صورت گرفت به نتايج مشابهى رسيد. بى بى سى بارها اطلاعات جعلى توليد شده توسط ماشين دروغ پردازى واشنگتن؛ از جمله در مورد حمله عراق به كويت با موشك هاى اسكاد (كه اصولا صورت نگرفته بود) را قويا بازتاب داد. سخنان فاتحانه فراموش نشدنى "آندرو ماره س" خبرنگار بى بى سى در برابر ساختمان شماره 10 داونينگ استريت نيز قابل يادآورى است: "تونى بلر گفته بود كه آنها بغداد را بدون برپا شدن حمام خون تصرف خواهند كرد و سرانجام مردم عراق را آزاد خواهند كرد." و در هر دو اين موارد نشان داده شد كه حق كاملا با وى بوده است."
تقريبا هر كلمه از اين سخنان تحريف و يا ياوه گويى است. براساس تحقيقات صورت گرفته شمار كشته گان غيرنظامى حدود 10 هزار و سربازان به قتل رسيده عراقى 20 هزار نفر است. اگر اين آمار معنايش "حمام خون" نيست، پس كشتار سه هزار نفر در مركز تجارت جهانى را چه بايد نام گذاشت؟
از جهت ديگر من از توضيحات خانواده دكتر ديويد كلى تحت تاثير قرار گرفتم. دكتر كلي، دانشمندى كه براى وزارت دفاع انگليس كار مى كرد، پس از آن كه دولت از وى به عنوان منبع درز اطلاعات به بى بى سى نام برد، خودكشى كرد.
خانواده وى نوشت: "آن چه ويژه گى كار حرفه اى ديويد بود وجدان، درستى و تلاش بى دريغ اش براى كشف حقيقت در موقعيت هاى دشوار بود. درك ابعاد اين تراژدى دشوار است."
جاى ترديدى وجود ندارد كه اكثريتى از مردم بريتانيا درك مى كنند كه ديويد كلى دقيقا در نقطه مقابل كسانى بود كه معلوم شد خادمان يك قدرت بيگانه و خشن اند. مقابله با اين تهديد اكنون بيش از هر زمان ديگر ضرورى است، هم براى عراقى ها و هم براى ما.