نيمه ديکتاتور ايرانی
*كريستينا هافمن، تحليل گر فرانكفورترآلگمانيه: رژيم همچنان و برنامه ريزی شده به سرکوب مخالفين, بخصوص رهبران فکری, دست خواهد زد, اما امکان اوج گيری جنبشهای دانشجوئی و خارج از مجلس و حکومت وجود دارد و آنها قوی خواهند شد
برگردان آزاد: پرويز جهانبخش

"نيمه ديکتاتور ايرانی"
برگردان آزاد: پرويز جهانبخش
روزنامه معتبر فرانکفورتر آلگماينه , چاپ آلمان , در شماره روز دوشنبه 24 فوريه خود, تفيسری دارد به قلم خانم "کريستينا هوف مان". در اينجا به فرازهائی از اين مقاله اشاره می شود.

خانم " کريستينه هوف مان " معتقد است که انتخابات هفته گذشته در ايران به جنبش اصلاحی پايان داده است. وی می پرسد براستی چرا پروژه اصلاحات و اصلاح طلبان حامی آن , که زمانی مدعی بودند می توانند به رژيم سيمائی ديگری داده و آن را دموکراتيک کنند ,شکست خورده اند؟ و در پاسخ به اين پرسش می گويد :" قانع کننده نخواهد بود اگر تصور کنيم محافظه کاران , که قدرت اصلی را داشته و حاضر به از دست دادن آن نيز نبودند , تنها علل عمده بوده باشند. آنچه که اصلاح طلبان و از همه مهمتر خاتمی از آن بی بهره بوده اند , قاطعيت و شجاعت آنان بوده است . هوف مان معتقد است که بميدان آوردن مردم می توانست قدرت محافظه کاران را درهم شکند .
به نظر خانم هوف مان آنان می توانستند همان سال های اول , يعنی آن هنگام که مردم توجه ويژه ائی به اصلاحات داشته اند , اين کار را کرده و مردم را به خيابانها بکشانند. " اين را , درست همين را, خاتمی هيچگاه نمی خواسته است . وی با توجه به عواقب و نتايج اين اقدام به ان دست نزد چرا که از نظر وی چنين اقدامی سرنگونی حکومت مذهبی تلقی می شد . همواره و هرگاه مردم ايران به خيابانها آمدند , اين خاتمی بود که برای حفظ قانون , مردم را به خانه ها کشاند . " مفسراين روزنامه پس از برشمردن نمونه هائی از اقدامات خاتمی برای نجات نظام جمهوری اسلامی , نتيجه می گيرد " اصلاح طلبان در نهايت جزئی از اين رژيم بوده و هستند و در نتيجه اکنون و در اين شرائط نيز به جايگاه اصلی خود , يعنی پستهای قبلی و دولتی خود باز خواهند گشت . مفسر فرانکفورتر آلگمانيه در ادامه می نويسد :" اصلاح طلبان اين فرصت که مدلی ديگر غير از حکومت اسلامی را به ميدان آورند , از دست داده اند .اينکه آنها مدتهای مديد و در رويای خود حکومت دموکراتيک اسلامی را انتظار می کشيدند , اشتباه بوده است . تنها اقدام مثبت , اما بسيار ديرهنگام آنها وقتی بود که اين بحث را پيش کشيدند که حداقل روحانيت شيعه از قدرت کنار بکشد. اين خواست در حقيقت جدائی دين از دولت بوده است . ولی آنها , فرزندان انقلاب , دانشجويان خط امام که در براندازی شاه کمک کرده بودند,هيچگاه نه می خواستند و نه می توانستند حکومت اسلامی را در کليت خود زير سوال ببرند. برای آنان بعنوان بازيگران اصلی يک انقلاب ضد غربی , بسيار تلخ می بود که بپذيرند سکولاريسم غرب, پبش شرط دموکراسی می باشد. " هوف مان يکی از علل های عمده ريزش پايه های حمايتی اصلاح طلبان در ميان اکثريت وسيعی از جامعه را مرزبندی قاطع اجتماعی با هرگونه حکومت دينی می داند و درنتيجه می گويد :" اين عدم پشتيبانی در پايان راه شان منجر شد که برای محافظه کاران هيچگونه مشکلی در رد صلاحيت شان نداشته باشد .
"کريستينه هوف مان " آنگاه و در ادامه تفسير خود می نويسد " ايرانيها , نه فقط جوانان , امروز ديگر بخوبی می دانند که مفهوم واقعی دموکراسی چيست . وی بر اين باور است که چنين پديده ائی در کل منطقه استثنائی است . وی می گويد :" مردم ايران زير حکومت سنت گرای جمهوری اسلامی نائل به فتح امکاناتی شده اند که نطفه های يک جامعه مدنی و پلوراليسم را در آن بخوبی می توان مشاهده نمود ."
وی پيش بينی می کند که با وجود سانسور مطبوعات, فضای تنفسی لازم برای مخالفين رژيم وجود خواهد داشت:" رژيم همچنان و برنامه ريزی شده به سرکوب مخالفين, بخصوص رهبران فکری, دست خواهد زد , اما امکان اوج گيری جنبشهای دانشجوئی و خارج از مجلس و حکومت وجود دارد و آنها قوی خواهند شد."
هوف مان آنگاه به تحليل انتخابات اخير پرداخته و می نويسد :" اينکه مردم به ميزان وسيعی درانتخابات شرکت نکرده اند , اينست که قشر روشنفکر ونخبگان جامعه است از رژيم روی برتافته اند . اين البته فاکتور مهمی است , چرا که ما , در مقايسه با ساير رژيم های حاکم در منطقه , شاهد رويگردانی مردمی هستيم که از يک انقلاب مردمی بناشده برپايه يک جمهوری اسلامی فاصله می گيرند . اما از سوی ديگر اين عدم مشارکت آنقدر هم نبوده است که نتيجه بگيريم که اين رژيم بزودی سرنگون می شود .
مفسر فرانکفورتر آلگمانيه آنگاه و در ادامه بحث خود به پيش بينی در مورد آينده و ايران پس از انتخابات پرداخته و پايان جنگ جناحی در ميان رژيم را آغازی برای باز شدن دست حکومت ارزيابی می کند . در اين ارتباط وی معتقد است :" پايان جنگ جناحی فرصتی برای " واقع گرايان " رژيم فراهم می آورد تا توسط برخی سياست های پوپوليستی نوعی فضای تنفسی برای مردم ايجاد کنند .از همين امروز دارند فيلمهای آمريکائی بيشتری را به نمايش می گذارند .رفع ممنوعيت ماهواره در دستور قرار گرفته است . آنها تلاش خواهند کرد تا سياست خارجی خاتمی را ادامه دهند و حتی ممکن است عادی سازی رابطه با آمريکا از سوی ستون پنجم رژيم و از طرف آنانی که شناخته شده هم نيستند , دنبال شود . البته اگر آمريکائی ها هم بخواهند . اينها همه به اضافه اينکه اگر سرمايه گزاريها سود آور باشند جناح پراگماتيک رزيم حتی اقتصاد را هم خواهد بخشيد بشرطی که از پول بازگشتی بتواند نسبتا مسئله بيکاری را حل کند چرا که در ايران سطح زندگی مردم در سالهای گذشته هر چه بيشتر بدتر شده است .اين مسئله می تواند يک پايگاه حمايتی برای رژيم ايجاد کند."

از نظر خانم هوف مان محمد خاتمی در پايان دوره رياست جمهوری خود "نيمه ديکتاتوری است که تابلوی دموکراسی را بر گردن دارد"
در پايان اين مقاله می خوانيم: پايان جنبش اصلاحی تاثيراتی فراتر از جمهوری اسلامی را در برداشته است. با شکست اين جنبش خط بطلانی بر دموکراسی اسلامی و " راه سوم " کشيده شد.
اين نويسنده آلمانی که دلبستگی عميق خود به مدل دموکراسی های غربی را پنهان نمی دارد , با اشاره به اين شکست می گويد :" هر گاه ايرانيان موفق به ايجاد مدلی در برابر مدل غربی در منطقه گردند , بايد گفت که به يک اقدام تاريخی دست زده وهمه کشورهای ديگر اين منطقه را به مانند آهن ربا بسوی خود جلب خواهند کرد."آنچه که در اينجا منظور نويسنده است باز هم به خاتمی برمی گردد. چرا که می نويسد :" نيمه ديکتاتور تهران حتی از لحاظ اخلاقی نمی تواند اتوريته خود را نشان دهد, چه رسد به اينکه پرچمدار يک مدل حکومتی ديگر باشد.