21دی :سخن حكيمانه و متخصصانه وزير بهداشت:درنشست مشترك باوزارت اطلاعات مضر بودن پارازيتهاى ماهوارهاى به اثبات نرسيده است
تهران امروز:محمود فرجاميبراى :امروز ميپردازيم به اين سخن حكيمانه و متخصصانه خانم وزير بهداشت كه اعلام كرده است: «در نشست مشتركى كه سه هفته پيش بين اين وزارتخانه و وزارت اطلاعات برگزار شده مضر بودن پارازيتهاى ماهوارهاى به اثبات نرسيده است و زيانبار بودن اين پارازيتها نيازمند اثبات است.»
خانم دكتر حتى به خبرنگاران حجت دندانشكنى هم ارائه كرده و گفته است: «ممكن است شما ديابت بگيريد و بگويند بر اثر پارازيتها بوده است. آيا بايد اين را پذيرفت؟ بايد حتما ادعاى گفته شده مستند به اطلاعات علمى شود و آن وقت وزارت بهداشت مسئول بررسى آن ميشود» كه البته در آن ابهام كوچكى هم وجود دارد چون مشخص نيست اگر براى مواردى كه با سلامت عموم مردم مرتبط است قرار باشد ما مستندات علمى تهيه كنيم پس وزارت بهداشت چه وظيفهاى دارد. اما از آنجايى كه همانطورى كه هميشه مقصر خلبان است هميشه حق هم با مقام بالاتر است، حرف ايشان را معتبر و معقول تلقى كرده و چند راهكار براى مستندسازى اطلاعات علمى در اين مورد به وزارت بهداشت پيشنهاد ميكنيم:
1 - روش وزارتى: سادهترين روش براى اينكه بدانيم اين امواج مضرند يا نه همان راهي است كه سه هفته پيش وزارت بهداشت انجام داده. با وزارت اطلاعات جلسه مشترك ميگذاريم و آنجا از آنها ميپرسيم به نظر شما اين امواج مضرند؟ آنها هم طبيعتا ميگويند شما پزشك و آزمايشگاه و تجهيزات پزشكى داريد، از ما ميپرسيد؟! آن وقت ما از اين نتيجه ميگيريم كه مضر بودن پارازيتها هنوز اثبات نشده اما اگر گفتند «بله... ما تعهد ميدهيم كه اين پارازيتها سرطانزا هستند» شايد بتوان نتيجه گرفت مضر هستند!
2 - روش دموكراتيك: از چند نفر كه آدمهاى خوب و خيرخواهى هستند (و يا خودشان اينطور فكر ميكنند) ميپرسيم كه آيا به نظر آنها اين پارازيتها براى سلامتى ضرر دارند يا نه. بعد تعداد آرا را شمارش ميكنيم و اگر گزينه «آرى» كمتر از صددرصد آرا را داشت به طريق منطقى نتيجه ميگيريم كه اين پارازيتها كاملا مضر نيستند.
3 - روش زمانى: ده بيست سالى صبر ميكنيم تا ببينيم رشد ابتلا به سرطان بين شهروندان چقدر است. اگر صددرصد مردم سرطان گرفتند و تومورشان به اندازه يك پرتقال در گوشه گلو يا پهلويشان قابل رويت بود ميتوان نتيجه گرفت كه پارازيتهايى كه ده بيست سال پيش فرستاده ميشدند زيانبار بودهاند. در غير اين صورت مشخص است كه نميتوان چنان نتيجهاى گرفت.
4 - روش گفتمانى: اگر توانستيم يكى از فرستندههاى اين پارازيتها را پيدا كنيم، شخصا به آنجا رفته و از دكل يا خودرو مربوطه سه بار بلند و شفاف ميپرسيم «آيا تو براى سلامتى ضرر داري؟»؛ اگر هر سه بار در صحت عقل و سلامت با صداى بلند جواب داد «بله» قبول ميكنيم كه اثرات آنها بايد بررسى شود و در غير اينصورت مشخص است كه مضر بودن اين امواج به اثبات نرسيده.
5 - روش چشم بسته: به رئيس دفترمان ميگوييم كه به تمام مراجعان بگويد خانم وزير جلسه دارند. آنگاه در اتاق را از تو قفل ميكنيم، چشمانمان را ميبنديم، دستهايمان را به طرفين باز ميكنيم و توى دلمان نيت ميكنيم «يعنى اين پارازيتا مضرن؟» و آنگاه سعى ميكنيم نوك دو تا انگشت سبابهمان را به يكديگر برسانيم. اگر دقيقا درست به هم رسيدند يعنى اينكه مضرند و بايد تيمى را مامور بررسى اثرات آنها كرد وگرنه هيچى.
6 - روش مشاهده از نزديك: يكى از كاركنان وزارت بهداشت را ماموريت ميدهيم كه هشت ساعت در نزديكى يكى از فرستندههاى پارازيت بايستد. اگر همانجا تلف شد و سه شاهد عادل و بالغ شهادت دادند كه در هنگام مردن با لحنى شبيه داش آكل گفته است «به كى بگم ، ماموريت تو منو كشت» آن وقت احتمالا بتوان گفت اين پارازيتها مضرند وگرنه طبيعي است كه ثابت نميشود كه پارازيتها مضر باشند.
21 دی 1388
15:44
مطلب را به بالاترين بفرستيد
نظر شما
