اول ماه مه, روز همبستگی جهانی کارگران
*کارگران نه حمايت قانونی دارند, نه دستمزدهايشان کفاف ابتدايی ترين مايحتاج زندگی را می دهد, نه حق اعتراض دارند, نه حق تشکل مستقل.... و در کشوری با درآمدهای نجومی نفتی با فقر و تهيدستی و استثمار شديد دست به گريبانند... اين همه در حالی است که تاثيرات تحريم های جهانی نيز به تدريج و حلقه به حلقه بر بحران مزمن اقتصاد ايران سوار می شود و چشم اندازی تيره تر از وضع فجيع حاضر برای آينده نيروی کار کشور رقم می زند.
روشنگری:11 ارديبهشت, اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران در حالی در کشور ما فرا می رسد که طبقه کارگر ايران همچنان در شرايطی بسيار سخت و طاقت فرسا قرار دارد: بحران ورشکستگی واحدهای توليدی به خاطر گسترش قاچاق و بازار سياه, و بی ظرفيتی دولت نفتی در اولويت دهی به رشد صنايع و توليدات همچنان از کارگران قربانی می گيرد و آنها را به صفوف بيکاران پرتاب می کنند. قوانين ظالمانه ضد کارگری و حذف هر گونه حمايت قانونی برای کارگران کارگاههای کوچک در کشوری که بخش مهمی از نيروی کار در کارگاههای کوچک شاغلند, قدرت چانه زنی کارگران را بشدت کاهش داده است, در حوزه خدمات, شرکت های غارتگر پيمانی بشدت کارگران را به قيمت بسيار ناچيزی مورد بهره کشی قرار می دهند. کارگران نه حمايت قانونی دارند, نه دستمزدهايشان کفاف ابتدايی ترين مايحتاج زندگی را می دهد, نه حق اعتراض دارند, نه حق تشکل مستقل. و در کشوری با درآمدهای نجومی نفتی با فقر و تهيدستی و استثمار شديد دست به گريبانند.
درست در چنين شرايطی تمام توجه جناح های حکومتی متوجه نحوه خصوصی سازی صنايع پايه ای مربوط به اصل 44 قانون اساسی و در واقع چگونگی اختصاصی سازی اين صنايع است. همه اين ها در حالی است که تاثيرات تحريم های جهانی ايران به تدريج و حلقه به حلقه بر اين فرايندهای مخرب و بحران مزمن اقتصاد ايران سوار می شود و چشم اندازی تيره تر از وضع فجيع حاضر برای آينده نيروی کار کشور رقم می زند.
با توجه به اين چشم انداز است که تلاش و مبارزه برای استيفای حقوق کارگران اهميتی صد چندان می يابد. در حال حاضر هر اقدامی برای متشکل کردن کارگران؛ رساندن صدای حق طلبی آنها به گوش برادران و خواهران طبقاتی شان در داخل کشور و در سطح بين المللی, ؛ تقويت همبستگی واقعی ميان کارگران و همبستگی کارگران با ساير جنبش های اعتراضی در کشور اقدامی است عليه رژيم و در جهت تضعيف آن.
در اين راستا طبعا تاکيد بر مطالبات بی واسطه به عنوان کليدهای پيوند با جنبش کارگری و اتصال آن با جنبش عمومی ضد استبدادی و مطالبات عمومی و سراسری خود کارگران
اهميت کليدی دارد.
حقيقت اين است که چنين مبارزه ای بسيار دشوار است و انتظار حصول نتايج کلان در سقف زمانی ناچيز نمی توان از آن داشت, چرا که ارتجاع حاکم, ای بسا بهتر از دشمنانش خطرات يک جنبش گسترده, خودآگاه, و سازمان يافته کارگری را در کشور ما درک می کند و قطعا همچنان که تاکنون کرده است از همه ترفندها و ابزارهای خود از سرکوب مستقيم و لجام گسيخته و دستگيری و زندان فعالان کارگری و اخراج از کار و تبديل کردن زندگی فعالين به جهنم واقعی گرفته, تا تصويب قوانين ضد کارگری گسترده تر و بکارگيری اهرم های اقتصادی تازه تری بسود کارفرمايان و شاق تر کردن شرايط کار برای جلوگيری از همبستگی و اتحاد طبقاتی کارگران ايران بهره برداری خواهد و اين جنگ را به وسيع ترين شکلی ادامه خواهد داد. با اين حال اميد واقعی به چرخش پايه ای اوضاع در مسير رهايی مزدوحقوق بگيران ايران از شرايط طاقت فرسای کنونی و شکل گيری چشم انداز يک نظم دموکراتيک در کشور ما يادآور ضرورت بی چون و چرای تلاش و مبارزه بيشتر در جهت متشکل و متحد کردن کارگران ايران و کمک به خودسازمان يابی نيروی کار کشور است. مبارزه سياسی با استبداد وحشی و تماميت گرای حاکم, طبعا حلقات متعددی دارد. اين مبارزه عملا رشته ای وسيع از مبارزات منفرد در جوانب و سطوح گوناگون را دربر می گيرد. با اين حال در ميان همه اين سطوح و همه اين جوانب و تمام اين رشته ها, اولويت واقعی و حياتی, چنان که فعالين کارگری نيز بارها و بارها تاکيد و تشريح کرده اند, کمک به خودسامان يابی مزدوحقوق بگيران کشور است.
به مناسب اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران اطلاعيه ای از سوی کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه و نامه مشترک خطاب به وزير کار رژيم از سوی تشکل های کارگری منتشر شده است که متن کامل آنها در زير آمده است:
فرارسيدن روز جهانی کارگر را به عموم کارگران به ويژه کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه شادباش می گوئيم .
طبق يک سنت صد و ده ساله همه کارگران در سراسر جهان در روز جهانی کارگر فرياد دادخواهي، عدالت جويی و اعتراضات خود را نسبت به بی عدالتی ها و نابرابری ها به گوش جهانيان می رسانند. کارگران ايران هم بيش از صد سال است که هم صدا با ديگر کارگران در جهت بهبود شرايط کار و زندگی تلاش و مبارزه کرده اند. سنديکای کارگران شرکت واحد با حمايت و پشتيبانی عمومی کارگران با سابقه بيش از چهل سال، در جهت بهبود بخشيدن به شرايط کار و زندگی زحمتکشان حمل و نقل درون شهری تهران کوشش و پيکار نموده اند.
شصت و دو روز عيدی و پاداش، بيمه تامين اجتماعي، طبقه بندی مشاغل، تاسيس باشگاه ورزشي، تاسيس تعاونی های مصرف و مسکن و اعتبار، برقراری سرويس اياب و ذهاب، دريافت سهميه شير، کت و شلوار، لباس کار و کفش ايمني، وايجاد سرويسهای بهداشتی و حمام در مناطق و تعمير گاهها و دريافت ۲۵% مزد تکميلی حوادث ناشی از کار تنها بخش کوچکی از دستاوردهای اين تلاش و کوشش بوده است که تا امروز نيز دارای اعتبار قانونی هستند.
کارگران گرامی!
هم اکنون که در آستانه روز جهانی کارگر هستيم تعداد نزديک به پنجاه نفر از فعالين سنديکای کارگران شرکت واحد از زمان اعتراضات کارگری زمستان ۱٣٨۴ در حالت تعليق از کار به سر می برند. بعد از يازده ماه پيگيری و کوشش جانکاه شکايت های اين کارگران در مراجع وزارت کار در حال رسيدگی است و از طرف ديگر به دستور مقام عالی دادگستری استان تهران دستور پرداخت ۵۰% دستمزد ايام تعليق چهارده ماهه آنها طبق مواد ۱۷ و ۱٨ قانون کار صادر گرديده است، که در آخر اسفند ماه ۱٣٨۵ کارگران موفق به گرفتن اين حق خود شدند. تلاشهای غيرقانونی محافل ضدسنديکايی روز به روز در حال عقب نشينی است. پايداری فعالان سنديکايی صفحه جديدی را در سال های اخير در جنبش کارگری باز نموده است که اگرچه سختی ها و مشکلاتی را برای اين تلاشگران در پی داشته است اما نتيجه سودمندی برای کارگران ايران به همراه داشته است. با همبستگی و آگاهی و متشکل شدن در سنديکاها، حقوق کارگران و عدالت اجتماعی بهتر تامين می شود.
سنديکای کارگران شرکت واحد به عنوان نماد خواسته های عمومی کارگران ايران تلاش می نمايد که همه کارگران ايران به حق قانونی تشکيل سنديکاهای کارگری آگاهی يافته و نسبت به ايجاد و بازگشايی سنديکاهای کارگری از هيچ کوششی فروگذار ننمايد.
وزارت کار و امور اجتماعی جمهوری اسلامی ايران موظف است بنا بر ادعای رعايت حقوق کارگران ايران برابر منشور جهانی حقوق سنديکايی ومقاوله نامه های بنيادين حقوق کار و اعلاميه جهانی حقوق بشر و اصل ۲۶ قانون اساسی و ماده ۱۰۱ برنامه توسعه چهارم و اجرای برنامه توسعه هزاره سازمان ملل متحد بر مبنای حکمرانی مطلوب و ديگر تعهدات عمومي، شرايط بوجود آمدن سنديکاهای مستقل کارگری را طبق استانداردهای جهانی فراهم آورد!
با اميد به ايجاد سنديکاهای مستقل کارگری ايران در آينده ای هرچه نزديکتر!
برقرار باد عدالت اجتماعي، صلح، دموکراسی و آزادی در سراسر جهان
پيروز باد اتحاد کارگران سراسر جهان
سنديکای کارگران شرکت واحد توبوسرانی تهران و حومه
۱۰/۲/۱٣٨۶
----------------------------------------------------------------------
نامه هيات موسسان سنديکاهای کارگری (فلزکار و مکانيک – نقاش – خياط –کفاش)، سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسراني، انجمن فرهنکی حمايتی کارگران و کميته پيگيری ايجاد تشکل های کارگری
وزير محترم کار و امور اجتماعی جناب آقای جهرمی:
بدينوسيله ما امضا کنندگان زير (تشکل ها و نهادهای کارگری) به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر بخشی از اساسی ترين مطالبات کارگران ايران را (که شرح تفصيلی آن در قطعنامه هايمان می آيد) به شرح زير حضورتان تقديم می کنيم:
- ماده ۲٣ ميثاق جهانی حقوق بشر و مقاوله نامه شماره ٨۷ به صراحت بر آزادی کليه کارگران در ايجاد و فعاليت در تشکل های کارگری تاکيد دارند.
ما مصراً خواستاريم به صراحت و روشنی آزادی کارگران در ايجاد تشکل های صنفی شان و فعاليت های سنديکايی - اتحاديه ای رعايت شده و به رسميت شناخته شود.
- بند ٣ ماده ۲٣ اعلاميه جهانی حقوق بشر به داشتن يک زندگی شرافتمندانه برای همه کسانی که کار می کنند تاکيد دارد. دراسفند ماه ۱٣٨۵ مانند سال های گذشته مبلغی به عنوان حداقل دستمزد و نيز افزايش ساير سطوح دستمزدی تصويب و اعلام شد که به هيج وجه يک زندگی حداقلی را هم برای کارگران تامين نمی کند.
ما مصراً خواستاريم هر چه زودتر مصوبه فوق الذکر اصلاح شده و ميزان حداقل دستمزد کارگران به نحوی تعيين گردد که بدون توجه به نوع کار محول شده جنسيت و ويژگی های جسمی و روحی کارگر کفاف زندگی يک خانواده کارگری را مطابق با شان و کرامت انسانی تاکيد شده در ماده فوق تامين نمايد.
- کارکردن و برخورداری از يک زندگی انسانی حق طبيعی همه افراد بشر است. (بند ۱ ماده ۲٣ اعلاميه جهانی حقوق بشر) در شرايطی که بيش از چهار ميليون نفر از نيروی کار جامعه ما بيکار و فاقد شغل هستند.
ما مصراً خواستار ايجاد فرصت های شغلی مناسب و امکان اشتغال به کار برای همه کارگران بيکار و جويندگان کار و نيز برقراری حمايت های همه جانبه و تامين اجتماعی مناسب برای همه بيکاران هستيم.
- سياست های خصوصی سازی و گسترش قرار دادهای موقت کار شديداً امنيت شغلی کارگران را به مخاطره انداخته است.
ما مصراً خواستاريم قراردادهای موقت در کارهايی که ماهيت دائم و مستمر دارند غيرقانونی شناخته شود.
با توجه به اينکه جنابعالی بالاترين مقام اجرايی وزارت کار و سازمانی هستيد که تنظيم روابط کار را عهده دار است. انتظار داريم به مطالبات کارگری فوق رسيدگی نموده و نتيجه را به جامعه اعلام فرماييد.
02:01
نظر شما
نام: ضد-سرمایه
|
| ای-میل: |
19:31
|
آتش فعالیتها و مبارزات کارگران را در خدمت افراد طبقه خود افروخته نگه داریم و فریب چپ و راستی که امپریالیسم را عمده می کند تا منافع حزبی گروهی را دنبال کند نخوریم - چه کمونیستی چه غیر کمونیستی. مبارزه واقعی با ارتجاع خارجی تنها توسط کارگران ممکن است آن هم کارگران متشکل علیه ارتجاع درونی . ارتجاع درونی و بیرونی اش فرقی ندارند هر دو نیروی کار ما را بجیب می زنند و مشکلات ما را می اندازند بگردن ما. |
