www.roshangari.net

ره آوردهای ممکنه و محتمله برای زنان از سفر ترکمنستان
*از قرار معلوم ابرقدرت هسته ای خاورميانه، نفس اش به بخيه لباس زنان ما بند است

سوسن آرام

حالا که احمدی نژاد طرفدار حقوق محصور برای زن ايراني، به ترکمنستان سفر کرده،
جا دارد اطلاعاتی در مورد ره آوردهای ممکنه برای زنان ايران در اختيار او قرار داده شود. چون عليرغم اين که جمهوری ترکمن باشی در ميان جمهوری های دلبخواهی يکی از عجايب هفتگانه جهان به شمار می آيد، ولی واقعا امتيازاتی به جمهوری ,آقا, دارد. اگر باور نمی کنيد بايد وارد جزئيات بشويم.

ترکمن باشی با اين که با همه چيز غرب و شرق و شمال و جنوب مخالف است و يک جمهوری کاملا خصوصی و دلبخواهی ويژه برای شخص خودش درست کرده است، اما با صندوق بين المللی پول در مورد قطع بودجه آموزش و بهداشت توافق کامل دارد. اين مساله را يک انستيتوی صاحب نفوذ بين المللی مستقر در لندن به نام IWPR در گزارشی در 9 مارس سال 2005 تاييد کرد.

البته خبرگزاری های ترکمن باشی اين مساله را تکذيب کرده و گفته اند علاوه بر حقوق اجتماعی قبلي، امتيازات جديدی هم برای زنان در نظر گرفته اند. اما چون رسم دنيای معاصر اين است که مرتجعين در باره خودشان اغلب صد در صد دروغ می گويند و در مورد مخالفين شان 50 درصد دروغ و 50 در صد حقيقت را با هم قاطی ميکنند، ما ترجيح ميدهيم به گزارش IWPR تکيه کنيم. هرچند بودجه اين موسسه را به غير از عفو بين الملل بسياری از شبکه های محافظه کاری مثل موسسه کارنگی وموقوفه برای دموکراسی آمريکا و زارت خارجه کشورهای غربی تامين ميکنند، اما گزارشات آن در مورد اوضاع جمهوری ترکمن باشی قابل اعتماد تر از جارچيان ترکمن باشی است.

به هرحال بنا بر گزارش IWPR ترکمن باشی يک سری مصوبات تنظيم کرده است که بر اساس آن ها بودجه بخش های آموزش و بهداشت به شدت کاهش يافته و چون اين ها دوبخشی هستند که زنان در آن ها بيش از همه امکان پيداکردن شغل دارند، اين امر موقعيت زنان را که بعد از فروپاشی اتحاد شوروی در 1991 رو به خرابی ميرفت، باز هم وخيم تر کرده است.

گزارش ادامه ميدهد: قبل از اين که ترکمنستان مستقل شود، سيستم شوروی زنان را به کارخانه، صنايع کشاورزی و بخش های يقه سفيد کار وارد کرده بود. اين امر سطح مهارت ها و اعتماد به نفس زنان را افزايش داده واز وابستگی آن ها به شوهران و پدران خود کاسته بود. شيوه های کهنه و سنتی رفتار آرام آرام داشت تغيير می کرد.

گزارش در ادامه می نويسد، اما بعد از 1991 ارزش های سنتی دوباره تقويت شد، هرچند برابری حقوقی در قانون را حفظ کردند[اين يک امتياز برای جمهوری خصوصی ترکمن باشی نسبت به جمهوری خصوصی آقا، اين را داشته باشيد تا بعد].

گزارش ادامه ميدهد و در سال های اخير با از بين رفتن مشاغل در بخش های آموزش و بهداشت از قبيل مهدکودک ها، تعداد بيشتری از زنان مجبور شده اند به نقش مادر و همسر محدود شده و کاملا به اعضای مرد خانواده وابسته شوند.

ادامه گزارش نشان ميدهد مردان فرصت را از دست نداده و بلافاصله ازاين وضعيت سوء استفاده کردند. درگزارش شواهد گوناگون ارائه شده است. از جمله آی گل زن جوانی از حومه عشق آباد که فارغ التحصيل انستيتوی اقتصاد است ميگويد او اميدوار بود مانند مادرش يک زن شاغل باشد، اما بعد از ازدواج شوهرش مانع کار او شد و گفت بهتر است به نگهداری بچه های مشغول شود.آی گل می گويد او ميتوانست برای استقلالش مبارزه کند ولی شوهر و خانواده او نمی توانستند اين را بفهمند و فکر ميکنند نگهداری از خانواده از همه چيز مهمتر است.

حتی وقتی زنان کار ميکنند، مردان با استفاده از سنت های مردسالارانه مانع ورود آن ها به جامعه خارج خانه ميشوند. مثلا لاشين که او هم در حومه پايتخت زندگی ميکند، ميگويد خانواده های ما بزرگ است و مردان نمی توانند آن ها را تامين کنند. در برخی موارد زن ها در يک حياط جمع ميشوند و روزانه حتی تا 18 ساعت کار ميکنند و قالی می بافند يا لباس های ملی ميدوزند، يابافتني، برودری دوزی و ساير لباس های سنتی را تهيه ميکنند. اما سنن مذهبی و فرهنگی مانع آن می شود که آن ها بتوانند محصولات خود را به بازار ببرند و بفروشند. تجارت و مبادله و بنابراين امور مالی در دست مرد باقی می ماند و وابستگی زن ها به آن ها وابسته ادامه پيدا ميکند.

در مجموع سنت ها وفرهنگ جامعه عقب مانده است و همانطور که ميدانيم خود زن ها در اين شرايط از حقوق خود بی خبر مانده و حتی به نقض حقوق خود کمک ميکنند. باتير رئيس يک خانواده ميگويد: ,نگاه کنيد به زنانی که به دانشگاه ميروند. آن ها آرايش کرده و با مردان تماس دارند. اين يک رسوايی است که خانواده من از آن بيزارند.,
در روستاها وضع از اين خرابتر است. مارال زن جوانی که ساکن روستايی در نزديکی عشق آباد است ميگويد: , مدهای غربی را ممکن است در شهرها قبول کنند، ولی در روستای ما اگر شما لباس بی آستين بپوشيد يا لباسی که کمی يقه اش باز باشد، فورا به شما برچسب فاحشگی ميزنند و شوهر شما نيز در خانه تنبيه تان ميکند,.

حالا به اين جا توجه کنيد، امتياز جمهوری ترکمن باشی نسبت به جمهوری ,آقا, اينجاست:

در ادامه گزارش آمده است:مقامات [ يعنی مقامات جمهوری ترکمن باشی]، گام هايی برای حل اين مساله برداشته اند. يکی از فعالان يک مرکز دولتی کمک به زنان که حاضر نشد نامش را بگويد، ميگويد: ,ما سال ها ست برای تامين برابری مردان و زنان تلاش می کنيم � ولی آنها علاقه ندارند وبه ما اجازه نميدهند. اين مراکز برای اين تاسيس شده است که به زنانی که نياز دارند کمک کند و از آن هايی که به ما پناه می آورند حمايت کند.,
در مجموع مراکز مزبور با سنت های ارتجاعی مذهبی مخالفند، چون جمهوری ترکمن باشی اگرچه خصوصی است، اما اصرار دارد يک جمهوری سکولار خصوصی بماند. اما بنا بر گزارش: مراکزمزبور تاثير زيادی نداشته اند، زيرا بيشتر زنان از حقوق خود بی اطلاع اند. مدير يکی از اين مراکز می گويد ,زنان تصور می کنند سهم معينی از درد و رنج سرنوشت آن هاست. اين طرز تفکر بويژه در روستاها که سطح تحصيل پائين تر است رواج دارد. شوهر ممکن است آنقدر همسرش را بزند تا بدنش کبود شود. روز بعد يک هديه به او ميدهد و او مرد را می بخشد.,
البته برای اين ,حالت روانی, يک دليل مادی هم هست. مدير مزبور به گزارشگر می گويد: زن غالبا نمی تواند شوهرش را ترک کند، بويژه وقتی بچه کوچک داشته و کار نمی کند. او اين رفتار را تحمل می کند، تا آخر خط.

ملاحظه کرديد؟ فرق دو جمهوری خصوصی اين است که ترکمن باشی حداقل در بعضی حوزه ها ی فرهنگی از زنان و مردان کشورش مدرن تر است و مراکزی هم برای آموزش زنان در برابر رسوم و تفکر وامانده مذهبی و سنتی باز کرده است، حال آن که در ايران ما زنان به خيابان ميايند و ميگويند حقوق غصب شده و معوقه خود را که صد سال پيش مطرح کرده بوديم ميخواهيم و مقامات جمهوری آقا موسساتی باز کرده اند و در آن ها زنانی را جمع کرده اند که فکر ميکنند سهم معينی از درد و رنج , قسمت, خداداد زن است وبايد از آن اطاعت کرد و به دست آن ها چماق داده اند که به جان زنانی بيفتند که می گويند به هيچ وجه! درد و رنج , قسمت خدا داد, نيست، قسمت ,آقا داد, است و ما آن قسمتی را می خواهيم که آقا نداده بلکه از ما گرفته است.

اگرچه ترکمن باشی با قطع بودجه بهداشت و آموزش در کنار استبداد بی امان، از در پشتی به حفظ بساط سالاری مردان کمک ميکند، حداقل در اين طرف قضيه زياد به پر و پای زنان کشور خود نمی پيچد و در اين مورد يک هوا جلوتر از بخشی از مردم خود حرکت ميکند.
خوب، اين بطور بالقوه می توانست سرمشقی برای رئيس دولت آقا باشد، اما البته نه بالفعل. چون از قرار معلوم قدرت بزرگ و هسته ای خاورميانه، نفس اش به بخيه لباس زنان ما بند است و يکی از نخ ها را که بکشيد، ابرقدرت منطقه ای به کلی وا رفته و پخش و پلا می شود و اگر اين قدرت های هسته ای لعنتی مانع کار ما نمی شدند تا به حال خودمان کليه از بخيه ها را باز کرده و جمهوری آقا را کله پا کرده بوديم.

اما ترکمن باشی واقعا تحفه هايی ديگری دارد که برازنده دولت آقاست ورئيس دولت آقا ميتواند آن ها به عنوان سوقات و ,دستاورد,های سفر به همراه آورد.

يکی اين که ترکمان باشی مثل دولت آقا خيلی به زنان احترام می گذارد، بويژه زنان اهل بيت خود. به همين جهت جمهوری ترکمان باشی به نام نامی مادرايشان هم سال قربان سلطان دارد، هم ماه قربان سلطان، هم مجله قربان سلطان.*

اين ره آورد بزرگی است و پياده کردنش در ايران مثل مناقشه هسته ای به هزار فوت و فن نياز ندارد. البته واضح و مبرهن است که اين سفر هم دررابطه با همان فوت و فن های مناقشه هسته ای صورت گرفته است، اما در جنب آن راحت ميتوان جمهوری آقا را فمينيزه کرد و دست فمينيست های ما را توی حنا گذاشت. بويژه که خصم هسته ای با برگماری هم شيره ها به وزارت خارجه يا وزارت کشتار و امثال آن دولت های خودشان را فمينيزه کرده اند. پس به اين امر خير بايد شتاب داد. راستی نام والده ,آقا, چيست؟

دوم اين که فرزند نامی قربان سلطان مثل رئيس دولت آقا و وزير فرهنگ و ارشادش علاقه عجيبی به سنن مللی دارد و اگر اشتباه نکرده باشم امسال بود که يک نمايشگاه هم از لباس های سنتی ترکمن برگزار و زنان کشور را به پوشيدن آن ها تشويق کرد. يکی از نمونه های واقعا زيبايش را در همين صفحه می بينيد. حقوق زن در آن کاملا محصور شده و با نظرات رئيس دولت آقا که از حقوق زن در حصار دفاع ميکند انطباق دارد و حتی يک تار مو، يک بند انگشت پوست بدن زن از گردن به پائين از حصار خارج نشده است. اين هم ره آورد خوبی است که لازم نيست بالقوه بماند و می شود فورا آن را به بالفعل تبديل کرد. چون همين هفته پيش يکی دو نمايشگاه مد محجبه داشتيم که اين ره آورد جان ميدهد برای آن ,دستاورد,.

اما سومی. اين يکی ديگر خيلی مهم است. چون صدای جرينگ جرينگ پول از آن می آيد و اين روزها بحث اقتصاد در ايران خيلی داغ است و ما کلی اقتصاد دان داريم که چرتکه برداشته اند و هی رقم ها را ضرب و تفريق ميکنند تا نقشه های سياسی محرمانه شان را به نام ,علم اقتصاد, به خورد خلق الله بدهند و هيچ هم به روی خودشان نمی آورند که بعضی از بزرگ ترين اقتصاد دانان همين عصر ما اعلام کردند اقتصاد اصلا علم نيست.

به هرحال ترکمن باشی همين مارس امسال وقتی که عيد خودمان، عيد بهار ترکمن ها هم بود اعلام کرد به تمام زنان کارکن، بازنشسته، دانشجو و حتی دخترانی که به مدرسه مقدماتی ميروند پولی برابر 38 دلار به عنوان هديه تقديم ميکند. اما برای اين که زياد از سنن ملی البته از نوع سکولار دور نشود در يک نطق تلويزيونی گفت : ,اين هديه تلاشی است تا زنان ترکمن خانواده خود را تقويت کرده و نسل جوانی بار بياورند که در خدمت مام ميهن باشد.,

وقتی چرتکه بيندازيم اين هم يک ره آورد خيلی عالی است. چرا نه؟ چه دولت ,انتخاب, نشده کروبی بدهد، چه دولت ,انتخاب, شده احمدی نژاد.بر اساس قوانين ,علم اقتصاد, اين يک ره آورد , حقوقی, هم هست، هرچند نه آن حقوقی که در جمهوری آقا غصب شده است. اما آن را بايد خودمان بگيريم. فعلا از شما خرس ها مويی.

برای اطلاعات بيشتر در مورد جمهوری ترکمن باشی به مقاله,ولايت فقيه در عشق آباد, به نشانی زير مراجعه کنيد:
http://www.roshangari.net/autosite/ds.cgi?art=20040313035745/20040313035745.html