شهر هزار و يكشب
بدينگونه بود كه بغداد بنا شد. اين شهرى را كه گويى مقدر بود روزگارى دراز بر سراسر مملكت اسلام حكمروا باشد, وى مدينة السلام نام نهاد. اما نام بغداد ( كلمه بغداد شامل دو جز ايرانى¨ بغ¨ يعنى خدا و داد مىباشد) كه يكى از روستاهاى مجاور اين ناحيه بود و آن را بدين شهر درافزوده بودند, همچنان براين شهر بماند. اين بغداد كه در كنار خرابه هاى تيسفون كهن بنا گشته بود وارث تمدن و جلال و شكوه تيسفون نيز گشت و شهرى كه در روزگار منصور بنا گشت در دوره هارون و مامون وسعت يافت و صحنه داستانها و شاهد جلال و شكوه قصه هاى هزار و يكشب گشت.
باغها و نزهتگاههاى بسيار در آن پديد آمد. سراهاى رفيع و قصرهاى بديع در آن بنا گشت. روستاها و ديه ها در بناى آن داخل گرديد. در دوره مامون عظمت و جلال آن به پايه اى رسيد كه تيسفون و بابل كهنسال را به خاطر آورد. نوشته اند كه درين روزگار نزديك شصت هزار حمام و بالغ بر سيصد هزار مسجد درين شهر افسانه وجود داشت. كاروانسراهاى آن همواره از بازرگانان و جهانگردان هر ديارى آگنده بود
دربار هارون عظمت و جلالى افسانه آسا داشت. نمايندگان و فرستادگان ملوك جهان بدين دربار با شكوه مىآمدند حتى شارلمانى امپراطور بزرگ نامدار فرنگ نمايندگان نزد خليفه بغداد مىفرستاد. بغداد در اين روزگار با درگاه قيصران روم دعوى هم چشمى داشت و در قسطنطنيه به چشم حقارت مىديد, كارى كه پيش از اين در روزگار ساسانيان, تيسفون مىكرد.بسفور درين روزگار بسا كه از بغداد در وحشت و نگرانى بود و بسا كه سپاه بغداد تا به دروازه هاى شهر مغرور و سرافراز و پرآوازه قسطنطنيه مىرفت و اين جنگها و لشگركشيها, قصه هاى بديع هزار و يكشب را ازجلال و عظمت لبريز مىكرد
بدينگونه شهر بغداد, شهرى شد كه در آن روزگار در همه جهان هيچ مانند نداشت. قصرهاى خليفه و بزرگان شهر, با حرمسراها و خواجگان و كنيزان كه در آنها بودند, بدين شهر خيال انگيز هزار و يكشب, شكوه و عظمت خاص مىداد. قصرهاى خليفه با چندان فرشها و اوانى و پرده هاى لطيف كه در آنها بود, يادگار ايوان با عظمت كسرى را با فرش بهارستان و ترنج زر و ترة زرين و زرمشت افشار, كه با سقوط مداين همه برباد و به تاراج رفته بود, تجديد مىكرد و رسوم اعياد دربار خلافت, با وزيران ايرانى و با جامه و كلاه و زر و زيور خاص ايرانيان, بار ديگر خاطره هاى مردة عهد شكوه و جلال تيسفون را در بغداد زنده مى كرد

عباسيان
دولت عباسيان , خود دولت غدر و خيانت بود. دولت آنها حاصل رنج و سعى موالى و آزادگان خراسان بود اما آنها هيچ از اين ياران فداكار خويش به سزا قدردانى نكردند, سهل است تمام كسانى را كه در راه آنها فداكارى كرده بودند, به غدر و خيانت هلاك كردند. ابو مسلم نيز, كه در واقع دولت عباسيان پرورده و آورده او بود از بدگمانى و بدسگالى آنها در امان نماند. برمكيان از آنها همين سزا را ديدند و خاندان سهل نيز از اين سرنوشت شوم غم انگيز رهايى نيافتند

گردآورنده سينا