!حواصيل بر فرق مبارك منقار زد

   
توضيح: چون عكس مجسمه ناصرالدينشاه را نداشتم بجاى آن دو عكس از مجسمه در حال سقوط شاه ديگرى را گذاشتم

بعدها در سلطنت مظفرالدينشاه, آن سلطان را نيز همين سودا به سر افتاد كه مجسمه اى از خود ساخته در جايى از تهران بنشاند. استادان قورخانه نتوانستند (بر ما چه گذشت بر مسير دورانها؟: يادمان نرود كه صدها سال پيش در ايران هخامنشيان,اشكانيان و ساسانيان مجسمه سازى و پيكرتراشى صنعت ناشناخته اى نبود و هنوز تعدادى از ساخته هاى آنزمانها بجاى مانده). و اما افضل الملك در شرح مجسمه ناصرالدينشاه مىنويسد: چند روز قبل من با چهارتن از بستگان نزديك سلطنتى به اين باغ درآمديم. ديدم كه حواصيل برسر اين مجسمه بزرگ نشسته و منقار مىزند و حركات زشت دارد. گفتم: واى بر ابناى روزگار, پادشاهى كه هماى شرف به اذن و اجازه از بالاى سر او حركت مىكرد, اكنون حواصيل برسر و تاج مجسمه او مىنشيند و كسى مانع نيست, فهذه عبرة للناظرين

نخستين عكاسخانه عمومى

اعلانات: چون اغلب مردم زياده از حد مايل و راغب هستند كه عكس خود را بياندازند و در عكاسخانه مباركه دولتى همه كس نمى توانست برود و عكس خود را بياندازد, عكاسباشى عباسعلى بيگ آدم خود را كه مدت ها در زير دست او بوده و تربيت شده و در عكاسى كمال مهارت را پيدا كرده بود, فرار گذاشت در خيابان جبارخانه مباركه حجره اى ترتيب و اسباب عكاسى آماده نمايد تا هر كس را ميل انداختن عكس خود باشد, در آنجا رفته عكس بياندازد و قيمت آن هم موقوف به بزرگ و كوچكى عكس است: عكس بزرگ يكى چهارهزار دينار است تا دوازده عدد, پس از آن هر كس زيادتر طالب باشد, يكى سه هزار دينار است, عكس كوچك يكى دوهزار دينار است تا دوازده عدد, بعد از آن هركس زيادتر بخواهد, يكى سى شاهى است

براى تهيه اين مطلب از كتاب اولين هاى تهران نوشته سيروس سعدونديان استفاده شده است
سينا