|
مانوچائو: موزيك آلترناتيو و بدون مرز مانوچائو از پدر و مادري اسپانيايي در پاريس به دنيا آمد. اما موسيقي او پژواك اروپايي است كه نه فقط اسپانيا و انگليس و فرانسه را در بر مي گيرد، بلكه صداي فرمانده ماركوس و مهاجر عرب و آفريقايي فرانسه و كولي هاي اروپا و بوميان سرخ پوست آمريكايي را هم بازتاب مي دهد. خود او اين اروپا را «اروپاي واقعي» مي خواند و آن را در برابر «اروپاي اقتصادي» قرار مي دهد، اروپايي كه احساسات دريايي از توده هاي بي صدا را كه در ويترين هاي لوكس و رنگين رسانه ها بازتابي ندارد به هم پيوند مي دهد و همبستگي انساني پنج قاره را منعكس مي كند مانوچائو در 22 آوريل 1955 پا به دنيا گذاشت. در 16 سالگي با «گيتارش» به آمريكا رفت و از راه نوازندگي در خيابان ها امرار معاش كرد. به گفته يكي از دوستانش اين فرصتي بود تا او «روياي آمريكا» را در واقعيت ببيند او پس از بازگشت به پاريس با ايجاد گروه هاي موزيك كوچك تجارب متعددى را پشت سر گذارد. موسيقي او عناصر موزيك راك، پاپ، وگا را با رپ و راي مخلوط كرده است. وقتي فروش اولين آلبوم گروه در فرانسه از مرز 50 هزار گذشت منتقدين گفتند كار آنها تمام شده است. آنها به موسيقي تجاري خواهند پيوست و روح آلترناتيو در آنها خواهد مرد. اما دومين آلبوم گروه خلاف اين را ثابت كرد. آلبوم دوم كه فروش آن به 400 هزار نسخه رسيد، آهنگ هاي عربي، فرانسوي و اسپانيايي را مخلوط كرده بود. بخش هايي كه به زبان عربي خوانده مي شد طي جنگ اول خليج فارس از طرف دولت سانسور شد آلبوم سوم «كينگ آو بونگو» تركيب باز هم متنوع ترى داشت سبك كار گروه نيز با گروههاي تجارى موسيقي متفاوت است. گروه در تورهاى خود تلاش مي كند از سبك نمايشي و مجلل خواننده هاي تجاري فاصله بگيرد بيشتر كنسرت ها نه در پايتخت و سالن هاي مجلل آن بلكه در حاشيه شهرها و در شهرستان ها و بين مردم اجرا مي شدند. تورهاي گروه كه از آمريكاي لاتين تا تركيه و از ايالات متحده تا ژاپن را دربر مي گيرد بنحوي سازمان يافته كه چائو آن را «ارتش فرهنگي» مي خواند و در تركيب چهارگانه موزيك و تئاتر نمايشات صحنه اي و فستيوال، كارواني از همبستگي انساني پاي كوبان به راه مي افتد. در 1993 گروه با يك قطار كهنه سفر يكساله و نيمه به آمريكاي لاتين را سازمان داد و در كافه هاي كارگري و محلات مسكوني خواند. در سال 1994 وقتي مسابقات جهاني فوتبال رسانه ها را مجذوب كرده بود مانو در محلات فقيرنشين كنسرت هاي مجاني گذاشت كه تصاوير آن روي پرده هاي بزرگ همراه مسابقات فوتبال نشان داده شد. در طي اين سال ها گروه اوليه لامانونگرا از هم جدا شدند ولي مانو چائو كه موتور محركه گروه بود باز گروههاي جديدي ترتيب داد در سال 2000 وقتي صدها هزار جوان عليه سرمايه هاي انحصارى در جنوا جمع شدند مانو با گروه خود و كنسرت هايش شور جوانان را به اوج رساند و سي. دى خود تحت عنوان «ايستگاه بعدى: اميد» را به همين مناسبت ترتيب داد |